Kahramanımız aynalı banyo dolabını açar ve diş fırçasıyla macununu alır. Bu esnada müzik giderek yükselir ve dolap kapağı kapandığında aynada karakterin arkasında bir varlıkla karşılaşma anını beklemeye başlarız. Ancak hiç bir şey çıkmaz ve müzik boşuma yükselmiş olur. Çıkmaz çünkü artık bu formül çok kullanılmıştır seyirci yemez diye düşünür yönetmen. Bu yüzden biz o yerimizden sıçrayacağımız anı hemen sonrasında kameranın döndüğü anda banyo kapısının camında beliren silüetle yaşarız. Sonuçta o an yaşanır ve bedenimizi sıçramanın ardından güvenli anda korkmanın yaşattığı o tatlı rahatlamaya bırakırız. Spoiler için sürprizbozan kelimesini kullanıyoruz ve çok güzel da oluyor. Fakat jump-scare için güzel bir şey bulamadık. Aklıma “Yürek hoplatan” geldi ancak o kalıp “ünlü manken…